Jak wyłączyć automatyczną pamięć Claude Code w jednym projekcie

Aby wyłączyć automatyczną pamięć Claude Code tylko w jednym projekcie, dodaj "autoMemoryEnabled": false do pliku .claude/settings.json tego projektu. Przełącznik w poleceniu /memory się do tego nie nadaje: zapisuje ustawienie w pliku globalnym i wyłącza pamięć we wszystkich projektach na komputerze.

Agent może szybko zapełnić się rzeczami, których nie potrzebuje. W opisanym tutaj przypadku Hermes przez 2 godziny zastanawiał się nad zadaniem. Na pytanie „Ile tokenów użyłeś?” odpowiedział: „Szacuję, że około 100 milionów”. Czy rozwiązałeś zadanie? „Nie, przeprowadziłem research”. Agent nadal przeglądał kolejno wszystkie pliki i coraz bardziej się gubił.

Dlatego w pamięci agenta należy umieszczać tylko najcenniejsze informacje. A w ocenie przedstawionej tutaj automatyczna pamięć Claude Code wypada dość słabo: jest bardzo mała i mocno skompresowana. Jeśli chcesz, by Claude pracował wyłącznie według twoich zasad, wystarczy 1 wiersz w ustawieniach projektu.

Zobaczmy, czym automatyczna pamięć różni się od CLAUDE.md, jak ją wyłączyć i co zrobić ze starymi notatkami. Zaczynajmy.

Dokumentacja referencyjna Ailoot: ailoot.ai/docs/.

Czym automatyczna pamięć różni się od CLAUDE.md?#

CLAUDE.md to główny plik z instrukcjami, który piszesz samodzielnie. Rozpoczynając każdą nową rozmowę, Claude w gruncie rzeczy pyta: „Co tu jest? Kim jestem? Co mam zrobić?”. Gdy wszystko jest opisane w CLAUDE.md, odpowiada: „Jasne, jestem ekspertem. Rozumiem”.

Automatyczną pamięć zapisuje sam Claude. Mówisz mu: „Pamiętaj, żeby zawsze odpowiadać w preferowanym przeze mnie języku” albo „Nie wpisuj wartości na sztywno; zawsze pobieraj je z bazy danych”, a on zapisuje w folderze pamięci plik z informacją w rodzaju „więcej tego nie rób”. Podczas kolejnych sesji przypomina sobie tę zasadę.

Oczywiście nie zawsze. Agenci nadal zapominają, więc trzeba ich pilnować: „Słuchaj, kolego, znowu zapomniałeś. Już to przerabialiśmy”. Agent odpowiada: „Ach, tak, pamiętam. Znalazłem to tutaj, w pliku”. Dlatego zazwyczaj umieszczamy wszystkie ważne informacje w CLAUDE.md, zamiast polegać na pamięci.

Szczegółowe wyjaśnienie, jakie reguły umieścić w CLAUDE.md, znajdziesz w osobnym artykule, a różnice między Memory na czacie Claude a CLAUDE.md opisuje inny artykuł.

Jeśli budujesz projekty z użyciem agentów AI, miej pod ręką dokumentację narzędzi, z których korzystasz.

Co zapisuje Auto Memory w Claude Code?#

Claude Code zapisuje 4 rodzaje notatek:

• user — twoja rola, doświadczenie i preferowany sposób pracy;
• feedback — twoje korekty i zatwierdzone przez ciebie podejścia;
• project — bieżąca praca, terminy i decyzje, których nie widać w kodzie;
• reference — miejsca, w których można znaleźć informacje spoza projektu, takie jak system śledzenia zadań.

Wszystko to znajduje się w ~/.claude/projects/<project>/memory/. Głównym plikiem jest tam MEMORY.md — spis treści zawierający po 1 wierszu na notatkę. Na początku każdej sesji Claude odczytuje pierwsze 200 wierszy lub 25 KB, a pozostałe pliki otwiera w razie potrzeby. Pamięć znajduje się tylko na twoim komputerze: nie przenosi się na inną maszynę ani do chmury.

W opisywanym tutaj przykładzie zawiera imię i rolę użytkownika oraz regułę zabraniającą wpisywania dynamicznych wartości na sztywno — łącznie zaledwie 5–7 wierszy. Są to zasady dla samego agenta, określające, jak powinien pracować.

Wiedzę o projekcie możesz przechowywać w drugim mózgu, czyli w folderach z plikami, które agent odczytuje za pośrednictwem linków. W tym podejściu warto zdefiniować umiejętność „drugiego mózgu” i trzymać obok plików projektu PDF z poleceniami instalacyjnymi Hermes oraz tabelę „którego modelu używać do którego zadania”.

Jak wyłączyć automatyczną pamięć w jednym projekcie#

1. Dodaj wiersz do ustawień projektu

   W głównym folderze projektu znajduje się ukryty folder .claude, a w nim plik settings.json. Najprościej poprosić o to samo Claude Code: „Dodaj "autoMemoryEnabled": false do pliku .claude/settings.json tego projektu i pozostaw pozostałe ustawienia bez zmian”. Jeśli otwierasz plik ręcznie i go nie ma, utwórz go z następującą zawartością:

   {
     "autoMemoryEnabled": false
   }
   

   Jeśli plik zawiera już ustawienia, dodaj ten klucz obok nich i pozostaw resztę bez zmian. Gdy autoMemoryEnabled ma wartość false, Claude ani nie odczytuje folderu pamięci, ani niczego w nim nie zapisuje.

2. Wybierz, kogo dotyczy ustawienie

   .claude/settings.json to współdzielony plik projektu, który dotyczy wszystkich pracujących nad nim osób. Jeśli chcesz wyłączyć pamięć tylko dla siebie, umieść ten sam klucz w .claude/settings.local.json: to twój osobisty plik ustawień dla tego projektu.

   Ustawienia projektu mają pierwszeństwo przed ustawieniami globalnymi. Nawet jeśli pamięć jest włączona w ~/.claude/settings.json, dla tego projektu obowiązuje false.

3. Uruchom ponownie Claude Code

   Zamknij sesję i ponownie uruchom claude w folderze projektu. Wpisz /status: plik projektu powinien pojawić się w wierszu Setting sources. Jeśli jest widoczny, Claude go odczytał. W sąsiednim projekcie pamięć pozostanie włączona.

Istnieją jeszcze 2 inne metody, ale służą do czegoś innego:

• Zmienna środowiskowa CLAUDE_CODE_DISABLE_AUTO_MEMORY=1. Uruchomienie CLAUDE_CODE_DISABLE_AUTO_MEMORY=1 claude wyłącza pamięć tylko na czas tego uruchomienia i nadpisuje klucz w plikach ustawień. Trzeba jednak wpisywać tę zmienną za każdym razem.
• Przełącznik w /memory. Zapisuje autoMemoryEnabled w ~/.claude/settings.json, czyli globalnym pliku dla wszystkich projektów na komputerze. Użyj go w jednym projekcie, a wyłączysz pamięć wszędzie.

Jeszcze jedna rzecz: w sesji działającej w tle przełącznik może wyłączyć pamięć, ale nie może jej ponownie włączyć. Aby ją włączyć, użyj zwykłej sesji uruchomionej samodzielnie przez wpisanie claude w terminalu.

Co zrobić ze starymi notatkami#

Polecenie /memory wyświetla pliki pamięci i pozwala otworzyć dowolny z nich. To zwykłe pliki tekstowe: możesz je edytować lub usuwać.

Nie usuwaj ich bez zastanowienia; najpierw sprawdź, co zawierają. W opisanym tutaj przypadku porządkowania folderu z regułami agent w ramach autorefleksji zapisał zbędne informacje o użytkowniku. Bałagan w regułach jest równie szkodliwy jak główny plik CLAUDE.md pełen nieaktualnych zasad: agent nadal z nich korzysta, halucynuje i dostarcza gorszy kontekst.

Możesz poprosić agenta o uporządkowanie notatek. Raz w tygodniu możesz zlecić mu zadanie tego typu dla folderu firmowego; sprawdzi się ono również w przypadku folderu pamięci:

Znajdź wszystko, co straciło aktualność lub jest nieaktualne, i udowodnij, że rzeczywiście jest nieaktualne. Jeszcze tego nie usuwaj; tylko to znajdź i przedstaw mi.

Agent przedstawi listę wraz z dowodami, a ty zdecydujesz, co usunąć. Przenieś z notatek do CLAUDE.md tylko najcenniejsze informacje. Osobny artykuł wyjaśnia, jak utrzymywać krótkie instrukcje, by Claude ich przestrzegał. Sposób organizacji całej pamięci projektu za pomocą folderów i reguł opisuje artykuł o drugim mózgu.

Zostawiasz automatyczną pamięć włączoną czy ją wyłączasz? Sprawdź, co Claude zdążył o tobie zapamiętać. Możesz dalej poznawać Ailoot na stronie ailoot.ai.