Πώς να απενεργοποιήσετε την αυτόματη μνήμη του Claude Code σε ένα έργο

Για να απενεργοποιήσετε την αυτόματη μνήμη του Claude Code μόνο για ένα έργο, προσθέστε το "autoMemoryEnabled": false στο αρχείο .claude/settings.json του έργου. Ο διακόπτης στην εντολή /memory δεν είναι κατάλληλος γι’ αυτό: γράφει τη ρύθμιση στο καθολικό σας αρχείο και απενεργοποιεί τη μνήμη για κάθε έργο στον υπολογιστή σας.

Ένας πράκτορας μπορεί γρήγορα να γεμίσει με πράγματα που δεν χρειάζεται. Στην περίπτωση που περιγράφεται εδώ, ο Hermes σκέφτηκε επί 2 ώρες μια εργασία. Όταν τον ρώτησαν «Πόσα tokens χρησιμοποίησες;», απάντησε: «Η πρόχειρη εκτίμησή μου είναι 100 εκατομμύρια». Έλυσες την εργασία; «Όχι, την ερεύνησα». Συνέχισε να εξετάζει όλα τα αρχεία ένα προς ένα και να μπερδεύεται.

Γι’ αυτό πρέπει να βάζετε στη μνήμη ενός πράκτορα μόνο τις πιο πολύτιμες πληροφορίες. Και, σύμφωνα με την αξιολόγηση που δίνεται εδώ, η αυτόματη μνήμη του Claude Code είναι αρκετά αδύναμη: πολύ μικρή και συμπιεσμένη σε μεγάλο βαθμό. Αν θέλετε το Claude να εργάζεται μόνο με τους δικούς σας κανόνες, αρκεί 1 γραμμή στις ρυθμίσεις του έργου.

Ας δούμε πώς διαφέρει η αυτόματη μνήμη από το CLAUDE.md, πώς να την απενεργοποιήσετε και τι να κάνετε με τις παλιές σημειώσεις. Ξεκινάμε.

Τεκμηρίωση αναφοράς του Ailoot: ailoot.ai/docs/.

Σε τι διαφέρει η αυτόματη μνήμη από το CLAUDE.md;#

Το CLAUDE.md είναι το κύριο αρχείο οδηγιών και το γράφετε εσείς. Σε κάθε νέα συνομιλία, είναι σαν να ρωτά το Claude: «Τι υπάρχει εδώ; Ποιος είμαι; Τι πρέπει να κάνω;» Όταν όλα αναφέρονται ρητά στο CLAUDE.md, λέει: «Εντάξει, είμαι ο ειδικός. Κατάλαβα».

Το Claude γράφει μόνο του την αυτόματη μνήμη. Του λέτε «Να θυμάσαι ότι πρέπει πάντα να απαντάς στη γλώσσα που προτιμώ» ή «Μην κωδικοποιείς τιμές στατικά· να τις παίρνεις πάντα από τη βάση δεδομένων» και γράφει ένα αρχείο στον φάκελο μνήμης, περίπου με τη μορφή «μην το ξανακάνεις αυτό». Σε επόμενες συνεδρίες, το ανακαλεί.

Βέβαια, όχι πάντα. Οι πράκτορες εξακολουθούν να ξεχνούν πράγματα και πρέπει να τους προσέχετε: «Άκου, φίλε, το ξέχασες πάλι. Το έχουμε ξανασυζητήσει». Απαντά: «Α, ναι, θυμάμαι· το βρήκα εδώ στο αρχείο». Γι’ αυτό γενικά βάζουμε όλα τα σημαντικά στο CLAUDE.md αντί να βασιζόμαστε στη μνήμη.

Υπάρχει λεπτομερής εξήγηση για το ποιους κανόνες πρέπει να βάλετε στο CLAUDE.md σε ξεχωριστό άρθρο, και για το πώς διαφέρει η Μνήμη στο Claude chat από το CLAUDE.md σε άλλο άρθρο.

Αν δημιουργείτε τα έργα σας με πράκτορες τεχνητής νοημοσύνης, κρατήστε κοντά σας την τεκμηρίωση για τα εργαλεία που χρησιμοποιείτε.

Τι καταγράφει μόνο του το Claude#

Το Claude Code αποθηκεύει 4 τύπους σημειώσεων:

• user — τον ρόλο σας, την εμπειρία σας και τον τρόπο εργασίας που προτιμάτε·
• feedback — τις διορθώσεις σας και τις προσεγγίσεις που έχετε επιβεβαιώσει·
• project — την τρέχουσα εργασία, τις προθεσμίες και τις αποφάσεις που δεν είναι ορατές στον κώδικα·
• reference — πού να βρει πληροφορίες έξω από το έργο, όπως σε έναν ανιχνευτή εργασιών.

Όλα αυτά βρίσκονται στο ~/.claude/projects/<project>/memory/. Το κύριο αρχείο εκεί είναι το MEMORY.md, ένας πίνακας περιεχομένων με 1 γραμμή ανά σημείωση. Στην αρχή κάθε συνεδρίας, το Claude διαβάζει τις πρώτες 200 γραμμές ή 25 KB και ανοίγει τα άλλα αρχεία όταν τα χρειάζεται. Η μνήμη βρίσκεται μόνο στον υπολογιστή σας: δεν μεταφέρεται σε άλλο μηχάνημα ή στο cloud.

Στο παράδειγμα που περιγράφεται εδώ, περιέχει το όνομα και τον ρόλο του χρήστη, καθώς και έναν κανόνα κατά της στατικής κωδικοποίησης δυναμικών τιμών, μόλις 5–7 γραμμές συνολικά. Αυτοί είναι κανόνες για τον ίδιο τον πράκτορα: πώς πρέπει να εργάζεται.

Μπορείτε να αποθηκεύσετε τη γνώση του έργου σε έναν δεύτερο εγκέφαλο: φακέλους αρχείων που ο πράκτορας διαβάζει μέσω συνδέσμων. Για αυτή την προσέγγιση, βοηθά να ορίσετε μια δεξιότητα «δεύτερου εγκεφάλου» και να κρατάτε μαζί με τα αρχεία του έργου ένα PDF με τις εντολές εγκατάστασης του Hermes και έναν πίνακα με το «ποιο μοντέλο να χρησιμοποιείτε για κάθε εργασία».

Πώς να απενεργοποιήσετε την αυτόματη μνήμη για ένα έργο#

1. Προσθέστε τη γραμμή στις ρυθμίσεις του έργου

   Ο κύριος φάκελος του έργου περιέχει έναν κρυφό φάκελο .claude με ένα αρχείο settings.json. Η ευκολότερη προσέγγιση είναι να ζητήσετε από το ίδιο το Claude Code: «Πρόσθεσε το "autoMemoryEnabled": false στο αρχείο .claude/settings.json αυτού του έργου και άφησε τις άλλες ρυθμίσεις ως έχουν». Αν το ανοίγετε χειροκίνητα και το αρχείο δεν υπάρχει, δημιουργήστε το με αυτό το περιεχόμενο:

   {
     "autoMemoryEnabled": false
   }
   

   Αν το αρχείο περιέχει ήδη ρυθμίσεις, προσθέστε το κλειδί δίπλα τους και αφήστε τις υπόλοιπες ως έχουν. Όταν το autoMemoryEnabled είναι false, το Claude ούτε διαβάζει τον φάκελο μνήμης ούτε γράφει σε αυτόν.

2. Επιλέξτε σε ποιους ισχύει η ρύθμιση

   Το .claude/settings.json είναι το κοινόχρηστο αρχείο ρυθμίσεων του έργου και ισχύει για όλους όσοι εργάζονται σε αυτό. Αν θέλετε να απενεργοποιήσετε τη μνήμη μόνο για εσάς, βάλτε το ίδιο κλειδί στο .claude/settings.local.json: αυτό είναι το προσωπικό αρχείο ρυθμίσεων για το συγκεκριμένο έργο.

   Οι ρυθμίσεις του έργου έχουν προτεραιότητα έναντι των καθολικών ρυθμίσεων. Ακόμη κι αν η μνήμη είναι ενεργοποιημένη στο ~/.claude/settings.json, για αυτό το έργο υπερισχύει το false.

3. Επανεκκινήστε το Claude Code

   Κλείστε τη συνεδρία και εκτελέστε ξανά το claude στον φάκελο του έργου. Πληκτρολογήστε /status: το αρχείο του έργου σας θα πρέπει να εμφανίζεται στη γραμμή Setting sources. Αν εμφανίζεται, το Claude το έχει διαβάσει. Η μνήμη θα παραμείνει ενεργοποιημένη στο γειτονικό έργο.

Υπάρχουν 2 άλλες μέθοδοι, αλλά εξυπηρετούν διαφορετικούς σκοπούς:

• Η μεταβλητή περιβάλλοντος CLAUDE_CODE_DISABLE_AUTO_MEMORY=1. Η εκτέλεση του CLAUDE_CODE_DISABLE_AUTO_MEMORY=1 claude απενεργοποιεί τη μνήμη μόνο για εκείνη την εκτέλεση και υπερισχύει του κλειδιού στα αρχεία ρυθμίσεων. Αλλά πρέπει να την πληκτρολογείτε κάθε φορά.
• Ο διακόπτης στο /memory. Γράφει το autoMemoryEnabled στο ~/.claude/settings.json, το καθολικό αρχείο σας για όλα τα έργα στον υπολογιστή. Αν το χρησιμοποιήσετε σε ένα έργο, απενεργοποιείτε τη μνήμη παντού.

Κάτι ακόμη: σε μια συνεδρία στο παρασκήνιο, ο διακόπτης μπορεί μόνο να απενεργοποιήσει τη μνήμη, όχι να την ενεργοποιήσει ξανά. Για να την ενεργοποιήσετε, χρησιμοποιήστε μια κανονική συνεδρία που ξεκινήσατε εσείς εκτελώντας το claude στο τερματικό.

Τι να κάνετε με τις παλιές σημειώσεις#

Η εντολή /memory εμφανίζει τα αρχεία μνήμης και σας επιτρέπει να ανοίξετε οποιοδήποτε από αυτά. Είναι απλά αρχεία κειμένου: μπορείτε να τα επεξεργαστείτε ή να τα διαγράψετε.

Μην τα διαγράφετε στα τυφλά· κοιτάξτε πρώτα τι υπάρχει εκεί. Στην περίπτωση καθαρισμού του φακέλου κανόνων που περιγράφεται εδώ, ο πράκτορας είχε καταγράψει περιττές πληροφορίες για τον χρήστη ως μέρος του αυτοστοχασμού του. Οι υπερφορτωμένοι κανόνες είναι εξίσου επιβλαβείς με ένα υπερφορτωμένο αρχείο CLAUDE.md στη ρίζα, γεμάτο παρωχημένους κανόνες: ο πράκτορας εξακολουθεί να τους χρησιμοποιεί, παραισθάνεται και σας δίνει φτωχότερο πλαίσιο.

Μπορείτε να ζητήσετε από τον πράκτορα να κάνει τον καθαρισμό. Μία φορά την εβδομάδα, μπορείτε να του αναθέτετε μια εργασία σαν κι αυτή για τον φάκελο της επιχείρησης· λειτουργεί και για τον φάκελο μνήμης:

Η εργασία σου είναι να βρεις οτιδήποτε δεν είναι πλέον σχετικό ή είναι παρωχημένο και να αποδείξεις ότι είναι όντως παρωχημένο. Δεν πρέπει να το διαγράψεις ακόμη· απλώς βρες το και παρουσίασέ το σε εμένα.

Σας φέρνει μια λίστα με τεκμήρια και εσείς αποφασίζετε τι θα διαγράψετε. Μεταφέρετε μόνο τις πιο πολύτιμες πληροφορίες από τις σημειώσεις στο CLAUDE.md. Υπάρχει εξήγηση για το πώς να κρατάτε τις οδηγίες σύντομες ώστε να τις ακολουθεί το Claude σε ξεχωριστό άρθρο. Και το πώς να οργανώσετε συνολικά τη μνήμη του έργου, με φακέλους και κανόνες, καλύπτεται στο άρθρο για τον δεύτερο εγκέφαλο.

Έχετε αφήσει ενεργή την αυτόματη μνήμη ή την έχετε απενεργοποιήσει; Ελέγξτε τι έχει καταφέρει να θυμηθεί για εσάς το Claude. Μπορείτε να συνεχίσετε να εξερευνάτε το Ailoot στο ailoot.ai.