OpenCode: instalacja, modele i pierwsze uruchomienie

OpenCode to open-source’owy agent AI do programowania w terminalu: samo narzędzie jest bezpłatne (licencja MIT), a Ty możesz połączyć je z dowolnym modelem — od Claude i GPT po model lokalny za pośrednictwem Ollama. Repozytorium projektu ma już ponad dwieście tysięcy gwiazdek na GitHubie. Hasło „darmowy Claude Code z dowolnym modelem” brzmi zachęcająco, ale wymaga doprecyzowania: narzędzie jest bezpłatne, a warunki użytkowania zależą od wybranego modelu.

Poniżej znajdziesz wszystkie informacje oparte na oficjalnej dokumentacji: czym jest to narzędzie, jak zainstalować je w systemie macOS, Linux lub Windows, jak połączyć model i co zrobić przy pierwszym uruchomieniu. Osobna sekcja dotyczy kosztów, ponieważ „bezpłatny” odnosi się tu wyłącznie do narzędzia: modele kosztują i to właśnie często powoduje nieporozumienia.

Praktyczne informacje o korzystaniu z Ailoot znajdziesz w dokumentacji.

Czym jest OpenCode? Proste wyjaśnienie#

Krótko mówiąc, OpenCode działa tak samo jak Claude Code: przyjmuje zadanie opisane zwykłym językiem i realizuje je w Twoim projekcie. Różnią się pod dwoma względami. Kod OpenCode jest w pełni otwarty, więc możesz go czytać i sprawdzać. Narzędzie nie jest też powiązane z jednym dostawcą modeli: obsługuje ponad 75 dostawców, od Anthropic i OpenAI po model lokalny działający na Twoim sprzęcie.

Projekt rozwija zespół Anomaly. Repozytorium utworzono 30 kwietnia 2025 roku, a 4 października 2026 roku miało ponad 211 tysięcy gwiazdek i 28 tysięcy forków (zweryfikowano za pomocą zapytania do GitHub API). Językiem programowania jest TypeScript. Dokumentacja jest stale aktualizowana, dlatego poniższe instrukcje dotyczą aktualnej wersji.

Nie myl nazw: pakiet npm dla bieżącej linii nazywa się opencode-ai, repozytorium to anomalyco/opencode, a polecenie terminala brzmi po prostu opencode. W starszych artykułach możesz spotkać adres sst/opencode: organizacja zmieniła nazwę, a stary link przekierowuje teraz do nowego.

Aktualizacja z 4 października 2026 roku: zespół wydał OpenCode 2.0, czyli kolejną główną generację narzędzia. Poniższe instrukcje instalacji i łączenia modelu nadal dotyczą aktualnej linii 1.x (instalowanej poleceniem curl -fsSL https://opencode.ai/install | bash; aktualna wersja na 30 września 2026 roku to 1.18.34): jest ona aktywnie wspierana i to właśnie tę wersję instaluje oficjalna dokumentacja na opencode.ai/docs. Szczegóły zmian w drugiej wersji i wskazówki, kiedy warto się na nią przełączyć, znajdziesz w osobnej sekcji poniżej.

Czym OpenCode różni się od Claude Code i Codex?#

Jeśli masz już subskrypcję Claude, warto pozostać przy Claude Code jako głównym narzędziu — przygotowaliśmy szczegółowy przewodnik instalacji. OpenCode sprawdzi się w trzech przypadkach: chcesz pracować w ramach subskrypcji ChatGPT Plus lub GitHub Copilot, uruchamiać model lokalny bez opłat za API albo korzystać z kilku modeli w jednym interfejsie. Mamy też recenzję i przewodnik instalacji dotyczący Codex.

Jeśli dopiero wybierasz narzędzie, zacznij od tego przeglądu: z czego korzystają programiści w 2026 roku. Jeśli OpenCode jest już zainstalowany i chcesz połączyć go z innymi agentami w Devin Desktop za pośrednictwem ACP, zajrzyj do naszego przewodnika po konfiguracji.

Co zmieniło się w OpenCode 2.0?#

Drugą wersję instaluje się poleceniem curl -fsSL https://opencode.ai/v2/install | bash. Zgodnie z oficjalnym przewodnikiem migracji (opencode.ai/v2/docs/migrate-v1) obie wersje używają tego samego polecenia opencode i nie są już domyślnie instalowane równolegle: instalator v2 zastępuje plik binarny v1, a dokumentacja wyraźnie prosi o usunięcie wersji v1 przed instalacją v2 za pomocą menedżera pakietów. Konfiguracja jest jednak odczytywana z tych samych plików — ~/.config/opencode/ i <project>/.opencode/ — więc ustawienia, agenci i serwery MCP przenoszą się bez przepisywania. Trzy elementy wymagają zmian: wtyczki (mają nowe API), integracje z API serwera (zmienił się protokół) oraz ustawienia terminala (teraz jeden wspólny plik cli.json zamiast kilku plików tui.json).

Dwie najbardziej zauważalne nowości w v2 to Console — płatna usługa dla zespołów z monitorowaniem użycia, budżetami i wspólnymi zasadami dla wszystkich członków — oraz w końcu ogłoszona cena subskrypcji Go: $10 miesięcznie za Go i $40 miesięcznie za Go Plus z wyższymi limitami (strona opencode.ai/go, zweryfikowana 4 października 2026 roku). Wcześniej dokumentacja mówiła jedynie o „niedrogiej subskrypcji”, bez podawania kwoty.

Jeśli dopiero zaczynasz i chcesz po prostu zainstalować agenta, postępuj według poniższych instrukcji. Opisują aktualną pierwszą wersję, którą zaleca sama dokumentacja. Rozważ v2, jeśli potrzebujesz nowych funkcji wtyczek lub Console dla zespołu, ale przygotuj się na przepisanie części starszych wtyczek do nowego API. Jeśli bardziej interesuje Cię open-source’owa aplikacja desktopowa, która nie wymaga terminala, przeczytaj naszą recenzję ZCode — podobnego agenta z własnym interfejsem.

Czego potrzebujesz przed instalacją?#

Więcej o terminalu, bo to jedyny element instalacji, który może nie przebiec zgodnie z planem. OpenCode wyświetla w terminalu pełny interfejs z panelami i podświetleniami, dlatego dokumentacja zaleca nowoczesny emulator. Jeśli po uruchomieniu interfejs wygląda nieprawidłowo, najpierw zainstaluj jedną z czterech wymienionych opcji: WezTerm (działa we wszystkich systemach), Alacritty, Ghostty lub Kitty. W Windows główną metodą jest WSL; opisujemy ją w osobnej sekcji poniżej.

Drugą potrzebną rzeczą jest model. OpenCode działa za pośrednictwem podłączonego modelu; samodzielnie nie przetwarza żądań. Do wyboru masz cztery opcje: subskrypcję (ChatGPT Plus, GitHub Copilot, GitLab Duo), klucz API dowolnego dostawcy, OpenCode Zen — agregator zespołu — lub model lokalny przez Ollama. Wszystkie cztery opcje opisujemy w sekcji o łączeniu modelu.

Bez opisu projektu agent musi zgadywać polecenia kompilacji, strukturę plików i stosowane konwencje, co prowadzi do „halucynacji”. OpenCode używa do tego pliku AGENTS.md. To samo podejście sprawdza się w Claude Code i każdym innym agencie; zmienia się tylko nazwa pliku z instrukcjami.

Jak zainstalować OpenCode w systemie macOS i Linux?#

Zalecana metoda to oficjalny instalator:

1. Uruchom instalator

   curl -fsSL https://opencode.ai/install | bash
   

   Skrypt wykrywa system i pobiera OpenCode. Jeśli po instalacji polecenie nie jest rozpoznawane, zamknij i ponownie otwórz terminal; nowa sesja załaduje ścieżkę.

2. Sprawdź, czy instalacja się powiodła

   opencode --version
   

   Polecenie zwraca numer wersji, co oznacza, że instalacja się powiodła. Jeśli pojawi się odpowiedź „command not found”, wróć do pierwszego kroku: uruchom nową sesję terminala albo ręcznie edytuj PATH.

Jeśli wolisz samodzielnie zarządzać pakietami, możesz skorzystać z tych opcji:

brew install anomalyco/tap/opencode

npm install -g opencode-ai

Polecenie Homebrew celowo zaczyna się od anomalyco/tap/: dokumentacja zaleca własny tap zespołu, ponieważ zespół Homebrew rzadziej aktualizuje formułę dla brew install opencode. Ta sama nazwa pakietu, opencode-ai, działa też z bun, pnpm i yarn (bun install -g opencode-ai, yarn global add opencode-ai). W Arch Linux użyj sudo pacman -S opencode ze stabilnego repozytorium albo paru -S opencode-bin, aby pobrać najnowszą wersję z AUR.

Zaktualizuj OpenCode poleceniem opencode upgrade; jeśli automatyczne aktualizacje są włączone, program pobiera je również podczas uruchamiania. Po aktualizacji sprawdź wersję znanym już poleceniem opencode --version. Wbudowana jest także funkcja odinstalowywania:

opencode uninstall

Polecenie dokładnie pokazuje, co zostanie usunięte, i prosi o potwierdzenie. Jeśli chcesz, możesz zachować konfigurację i dane sesji — użyj flag --keep-config i --keep-data.

Jak zainstalować OpenCode w systemie Windows?#

Pierwszą metodą, którą polecają sami deweloperzy, jest WSL. Zainstaluj je jednym poleceniem w PowerShellu uruchomionym jako administrator:

wsl --install

Po ponownym uruchomieniu komputera otwórz Ubuntu z menu Start i wykonaj w nim znane polecenie:

curl -fsSL https://opencode.ai/install | bash

Pliki na dyskach Windows są dostępne w WSL przez /mnt/ — dysk C: znajduje się pod /mnt/c/, a dysk D: pod /mnt/d/. Projekt w C:\Users\Name\project można więc otworzyć tak:

cd /mnt/c/Users/Name/project
opencode

Drugą opcją jest pominięcie WSL i użycie menedżerów pakietów Windows. W PowerShellu:

choco install opencode

scoop install opencode

Trzecią opcją jest aplikacja desktopowa i wersja internetowa. Aplikację instaluje się jak zwykły program, a interfejs wyświetla się w oknie, bez terminala. Wersję internetową uruchamia polecenie opencode web: OpenCode otwiera się w przeglądarce, a dokumentacja zaleca uruchamiać ją również z WSL, aby uniknąć problemów z dostępem do plików. Dokumentacja wymienia także rzadsze opcje — mise, Docker i gotowy plik binarny ze strony wydań GitHub. Instalacja przez bun w Windows jest nadal w trakcie prac; jeśli bun jest Twoim głównym menedżerem pakietów, skorzystaj z opcji npm.

Jak połączyć model z OpenCode?#

OpenCode obsługuje ponad 75 dostawców przez AI SDK i Models.dev, a także modele lokalne. Większość z nich można połączyć poleceniem /connect w interfejsie; w przypadku modeli lokalnych trzeba też podać adres serwera w konfiguracji. Dostępne opcje różnią się sposobem płatności i wymaganiami sprzętowymi:

Dokumentacja zaleca początkującym rozpocząć od OpenCode Zen. Zespół wybrał modele, które dobrze sprawdzają się jako agenci, i przetestował ich połączenia z dostawcami na własnych zadaniach.

Połączenie wygląda tak: wpisz /connect, wybierz OpenCode Zen, zaloguj się i dodaj płatność na opencode.ai/auth, uzyskaj klucz i wklej go. Następnie /models pokaże listę zalecanych modeli. Na 4 października 2026 roku lista obejmuje między innymi GPT 6.1 Sol, GPT 6 Astra, Claude Opus 5.5, Claude Sonnet 5, GLM 5.3 i Kimi K2.5. Dokumentacja uczciwie ostrzega, że lista nie jest wyczerpująca i szybko się dezaktualizuje, bo nowe modele pojawiają się co tydzień.

Subskrypcje łączy się tym samym poleceniem /connect: wybierz z listy ChatGPT Plus lub GitHub Copilot i zaloguj się na swoje konto — dodatkowa konfiguracja nie jest potrzebna.

Jeśli wybierzesz Anthropic, /connect oferuje dwie opcje: ręczne wpisanie klucza API albo wybór Claude Pro/Max i uwierzytelnienie przez przeglądarkę. Anthropic zabrania jednak używania zewnętrznych wtyczek do korzystania z subskrypcji Claude Pro/Max, a OpenCode usunął wbudowane wtyczki tego rodzaju od wersji 1.3.0. Jeśli trafisz na starszy artykuł o „OpenCode przez subskrypcję Claude”, opisuje on usunięte wtyczki, a nie oficjalne uwierzytelnianie. Subskrypcje ChatGPT Plus, GitHub Copilot, GitLab Duo (oznaczone jako eksperymentalne) i Atomic Chat działają bez dodatkowej konfiguracji.

OpenCode zapisuje klucze wprowadzone przez /connect w pliku ~/.local/share/opencode/auth.json. Jeśli nie chcesz za każdym razem wybierać modelu, ustaw domyślny model w pliku konfiguracji opencode.json w katalogu głównym projektu:

{
  "$schema": "https://opencode.ai/config.json",
  "model": "anthropic/claude-sonnet-4-5"
}

Format to provider/model; oba identyfikatory są widoczne w wyniku polecenia /models.

Jak połączyć model lokalny przez Ollama?#

Ta opcja nie wiąże się z żadnymi opłatami za API: model działa na Twoim komputerze. Jeśli wybierasz spośród bezpłatnych modeli, w naszej osobnej recenzji sprawdziliśmy, które z nich całkiem dobrze sprawdzają się jako agenci, a które tylko w teorii. Aby korzystać z Ollama w OpenCode, zainstaluj ją z oficjalnej strony i pobierz model:

ollama pull qwen3-coder

Przydatna informacja z dokumentacji: Ollama potrafi automatycznie skonfigurować się do współpracy z OpenCode; ma też osobny przewodnik integracji. Jeśli chcesz skonfigurować wszystko ręcznie, dodaj do opencode.json dostawcę z adresem lokalnego serwera Ollama:

{
  "$schema": "https://opencode.ai/config.json",
  "provider": {
    "ollama": {
      "npm": "@ai-sdk/openai-compatible",
      "name": "Ollama (local)",
      "options": {
        "baseURL": "http://localhost:11434/v1"
      },
      "models": {
        "qwen3-coder": {
          "name": "Qwen3 Coder"
        }
      }
    }
  }
}

Następnie polecenie /models w interfejsie pokaże na liście model lokalny. Wybierz go i zacznij pracę. Dokumentacja zwraca uwagę na praktyczny problem: jeśli agent przestaje wywoływać narzędzia (edytować pliki lub uruchamiać polecenia), zwiększ num_ctx w ustawieniach Ollama — zacznij od wartości 16k–32k. Modele lokalne słabiej radzą sobie z pracą agentową niż modele chmurowe, a małe okno kontekstu jeszcze pogarsza sytuację. Jeśli lokalna wersja nie wystarcza, możesz połączyć się z Qwen w chmurze za pomocą klucza; sposób jego uzyskania opisujemy w przewodniku jak zdobyć klucz API do Qwen Code.

Ile kosztuje OpenCode i korzystanie z niego?#

Wszystkie opisane tu koszty dotyczą modelu; są cztery scenariusze. W przypadku klucza API lub Zen płacisz za rzeczywiste użycie, a kwota zależy od ilości pracy agenta. Go to plan subskrypcyjny zespołu OpenCode obejmujący otwarte modele: $10 miesięcznie za Go i $40 miesięcznie za Go Plus z wyższymi limitami (stronę opencode.ai/go zweryfikowano 4 października 2026 roku). Limit zależy od modelu: na przykład Go pozwala wysłać około 110 żądań na 5 godzin (440 miesięcznie) dla Kimi K3 i około 26,000 żądań na 5 godzin dla lżejszego DeepSeek V4.1 Flash. Dokumentacja podaje też osobne ceny za korzystanie z wybranego modelu ponad limit ($15 miesięcznie za Kimi K3, $60 za Go Plus). Podczas łączenia zajrzyj na stronę subskrypcji, aby zobaczyć pełną listę modeli i limitów. Przy ChatGPT Plus lub Copilot żądania są objęte już opłaconą subskrypcją; pamiętaj jednak, że subskrypcje mają własne limity intensywności. Wreszcie żądania do lokalnego modelu przez Ollama nic nie kosztują, ale do szybkiego działania potrzebujesz odpowiednio wydajnego komputera.

Co zrobić przy pierwszym uruchomieniu?#

Przy pierwszym uruchomieniu, będąc w folderze projektu, wykonaj:

cd path/to/project
opencode

Otworzy się interfejs z polem wprowadzania. Najpierw użyj polecenia /init: agent skanuje ważne pliki repozytorium, w razie potrzeby zadaje kilka pytań i tworzy plik AGENTS.md — przewodnik po strukturze projektu, poleceniach do kompilacji i testów oraz stosowanych konwencjach. Dokumentacja zaleca zatwierdzenie tego pliku w git; OpenCode będzie go potem używać jako stałej instrukcji projektu. Pod względem funkcji AGENTS.md jest bezpośrednim odpowiednikiem CLAUDE.md w ekosystemie OpenCode.

Następnie użyj trybu Plan. Klawisz Tab przełącza między dwoma głównymi agentami: Build ma pełny dostęp do plików i poleceń, a Plan służy do analizy i planowania — domyślnie edycja plików i polecenia bash w trybie Plan wymagają Twojej zgody. W przypadku nowych zadań dokumentacja zaleca rozpoczęcie od planu: przeczytaj, co agent zamierza zrobić, popraw sformułowanie, a dopiero potem przełącz się z powrotem na Build klawiszem Tab.

Dokumentacja radzi:

Im bardziej precyzyjne zadanie i im więcej kontekstu podasz, tym mniej pracy trzeba będzie powtarzać. Dodawaj pliki do żądania za pomocą @ — zacznij wpisywać nazwę, a interfejs znajdzie je dzięki wyszukiwaniu rozmytemu. Możesz przeciągnąć obrazy bezpośrednio do terminala, a wiadomość rozpoczynająca się od ! uruchamia polecenie powłoki; jego wynik trafia do kontekstu agenta. Jeśli źle opisałeś zadanie albo agent zrobił coś nie tak, /undo cofa zmiany i możesz użyć go kilka razy z rzędu. Zmieniasz zdanie? /redo przywraca cofnięte zmiany. Polecenie /share tworzy link do rozmowy dla zespołu; bez niego rozmowa nie jest nigdzie publikowana.

Co jeszcze potrafi OpenCode?#

Własne polecenia. Każde powtarzalne żądanie można zamienić w polecenie: umieść plik Markdown w .opencode/commands/, ustaw description, agent i model w jego frontmatter, a poniżej wpisz szablon promptu. Następnie wywołaj polecenie za pomocą /. Kontrola projektu przed publikacją, przegląd ostatnich błędów, generowanie migracji — możesz tak obsłużyć wszystko, o co regularnie prosisz.

Subagenci. Oprócz Build i Plan są jeszcze trzej: General do zadań wieloetapowych (ma dostęp do wszystkich narzędzi poza listą zadań), Explore do szybkiego czytania kodu bez zgody na edycję oraz Scout do wyszukiwania informacji o zewnętrznych bibliotekach. Wywołaj ich, wspominając ich nazwę w wiadomości za pomocą @.

Serwery MCP. Połącz zewnętrzne narzędzia przez sekcję mcp konfiguracji opencode.json — obsługiwane są serwery lokalne i zdalne. Każdy serwer MCP dodaje swoje narzędzia do kontekstu. Rozbudowany serwer, taki jak GitHub, może bardzo szybko wyczerpać kontekst, dlatego łącz tylko potrzebne usługi. Przygotowaliśmy przewodnik z gotowymi konfiguracjami wyjaśniający ideę MCP; dotyczy Claude Code, ale protokół jest wspólny.

Wersja internetowa i serwer. Polecenie opencode web otwiera interfejs w przeglądarce. Aby uzyskać dostęp z innego komputera, użyj opencode serve --hostname 0.0.0.0 --port 4096; jeśli serwer jest dostępny przez sieć, koniecznie ustaw hasło za pomocą zmiennej OPENCODE_SERVER_PASSWORD. Bez hasła serwer nie jest chroniony.

Co zrobić, jeśli instalacja się nie powiedzie?#

Po instalacji pojawia się komunikat „opencode: command not found”. Terminal nie zna jeszcze nowej ścieżki. Najpierw po prostu zamknij i otwórz go ponownie. Jeśli to nie pomoże, znajdź miejsce, w którym instalator umieścił plik binarny, i dodaj ten folder do PATH terminala.

Model nie odpowiada albo zgłasza błąd autoryzacji. Sprawdź, czy dostawca jest połączony: wpisz /connect i ponownie się uwierzytelnij. Klucze są przechowywane w ~/.local/share/opencode/auth.json — jeśli przeniesiono instalację z innego komputera albo usunięto foldery, tego pliku może brakować. Dokumentacja osobno opisuje błędy ProviderInitError i AI_APICallError: przy pierwszym ponownie autoryzuj dostawcę, a przy drugim wyczyść folder ~/.cache/opencode i uruchom program ponownie.

Interfejs działa nieprawidłowo: panele są rozrzucone albo zamiast symboli pojawiają się nieczytelne znaki. Zacznij od sprawdzenia terminala. Zainstaluj jedną z zalecanych opcji — WezTerm działa we wszystkich trzech systemach — i uruchom w niej OpenCode.

Jeśli nic nie pomaga, sprawdź dzienniki: w systemach macOS i Linux znajdują się w ~/.local/share/opencode/log/; w Windows naciśnij Win+R i wpisz %USERPROFILE%\.local\share\opencode\log. Zachowywanych jest 10 najnowszych plików; szczegółowe logowanie włączysz flagą opencode --log-level DEBUG. Z tymi dziennikami możesz zgłosić błąd w repozytorium projektu na GitHubie.

O co jeszcze pytają użytkownicy OpenCode?#

Otwórz Ailoot.