Jak uruchomić setki agentów w Claude Code za pomocą Dynamic Workflows

Więcej materiałów na temat konfigurowania narzędzi znajdziesz w dokumentacji Ailoot.

Czym są Dynamic Workflows i dlaczego Anthropic udostępnił je 28 maja?#

Wcześniej sam format ograniczał skalę: jeden czat = jeden plan = jedno okno kontekstu. Subagenci pomagali, ale decyzja o tym, „co uruchomić dalej”, pozostawała po stronie Claude’a w głównej rozmowie, a każdy wynik pośredni zużywał to samo okno kontekstu. Stawało się to wąskim gardłem przy zadaniu obejmującym 500 plików lub dziesięć niezależnych hipotez.

Dynamic Workflows przenoszą plan do kodu. Claude formułuje zadanie jako skrypt orkiestrujący, środowisko wykonawcze uruchamia ten skrypt w odizolowanym środowisku, a wyniki pośrednie trafiają do zmiennych skryptu zamiast do Twojego kontekstu. Sesja pozostaje responsywna, gdy agenci pracują w tle.

Co faktycznie zmienia się w porównaniu ze starym podejściem: niezależni agenci podważają wzajemnie swoje ustalenia, a do Ciebie trafia tylko to, co przetrwa weryfikację krzyżową. „Dynamiczny” w nazwie odnosi się właśnie do tego: każde uruchomienie jest pisane z myślą o konkretnym zadaniu. Nie ma gotowej listy procesów.

Czym workflow różni się od subagenta i Skill: 3 rodzaje orkiestracji#

Wybierając workflow, subagenta lub Skill, zadaję sobie dwa pytania: kto ma plan i gdzie znajdują się wyniki pośrednie?

Główna zmiana polega na przeniesieniu planu do kodu. W przypadku subagentów i Skills Claude zawsze pełni rolę orkiestratora: na bieżąco decyduje, co uruchomić jako następne, a każdy zwrócony wynik trafia do okna kontekstu. Workflow zachowuje pętlę, rozgałęzienia i wyniki pośrednie dla siebie; do Claude’a trafia tylko końcowa odpowiedź.

Możesz uruchomić ten sam plan tak, aby niezależni agenci rozłożyli go na czynniki z różnych perspektyw, a skrypt zebrał to, co się obroni. Nie da się tego zrobić podczas zwykłego przejścia przez jeden czat: Claude nie ma niezależnego punktu syntezy.

Oto jak wybieram: do rutynowego zadania składającego się z kilku kroków użyj subagentów lub Skill. Do zadania, którego nie da się zmieścić w jednej rozmowie, albo procesu, który chcesz ponownie uruchamiać na żądanie, użyj workflow. Wszystkie cztery podstawowe elementy szczegółowo omówiłem w przewodniku głównym Skills, subagenci, MCP czy Plugins.

3 sposoby uruchomienia workflow w Claude Code#

Metoda 1. Słowo kluczowe workflow w prompcie. Najprostsza opcja, która nie zmienia ustawień sesji. Wystarczy wstawić słowo workflow do dowolnego promptu, a Claude Code podświetli je podczas wpisywania i wygeneruje skrypt orkiestrujący zamiast prowadzić zwykłą rozmowę.

Run a workflow to audit every API endpoint under src/routes/ for missing auth checks

Jeśli Claude Code podświetli to słowo, choć nie chcesz uruchamiać workflow, alt+w wyłącza wyzwalacz dla tego promptu.

Metoda 2. Tryb /effort ultracode. Włącza maksymalny poziom wysiłku modelu (xhigh) i pozwala Claude’owi samodzielnie zdecydować, kiedy zadanie uzasadnia użycie workflow.

/effort ultracode

W tym trybie jedno żądanie może rozwinąć się w kilka kolejnych workflow: jeden służy do zrozumienia kodu, kolejny do wprowadzenia zmiany, a trzeci do sprawdzenia wyniku. Każde uruchomienie zużywa więcej tokenów i trwa dłużej niż zwykły poziom effort. Tryb dotyczy tylko bieżącej sesji i resetuje się po otwarciu nowej. Gdy wracasz do rutynowej pracy, /effort high wyłącza ultracode.

Metoda 3. Wbudowane polecenie /deep-research. Gotowy workflow Anthropic do wyszukiwania informacji w sieci. Ta metoda jest omówiona w następnej sekcji.

Przy każdej z tych trzech metod Claude Code prosi o potwierdzenie przy pierwszym uruchomieniu i wyświetla listę etapów. Dostępne odpowiedzi to Yes, run it, Yes, and don't ask again for <name> (zapamiętuje zgodę), View raw script (otwiera kod za pomocą Ctrl+G) oraz No. W trybie Auto potwierdzenie jest wymagane tylko przy pierwszym uruchomieniu; kolejne przebiegają bez pytania. W przypadku claude -p i Agent SDK potwierdzenia w ogóle nie ma: uprawnienia subagentów są wtedy pobierane ze wspólnej listy dozwolonych elementów.

Gotowy workflow /deep-research: przykład pierwszego uruchomienia#

Najszybszym sposobem wypróbowania Dynamic Workflows jest uruchomienie gotowego workflow zamiast pisania własnego. Anthropic dołącza wbudowany workflow /deep-research do Claude Code. Analizuje on pytanie z kilku niezależnych perspektyw, wyszukuje źródła, przeprowadza głosowanie nad każdą tezą i pozostawia w raporcie tylko te, które przetrwają weryfikację krzyżową.

1. Uruchom polecenie

   W sesji Claude Code wpisz /deep-research i opisz pytanie szczegółowym promptem. Im precyzyjniejsze sformułowanie, tym mniej czasu skrypt zmarnuje na uruchamianie zbędnych etapów.

2. Zezwól na workflow

   Pojawi się okno z etapami oraz przyciskami Yes / View raw script / No. Jeśli wybierzesz opcję zawierającą don't ask again, zgoda zostanie zapisana dla projektu.

3. Obserwuj postępy za pomocą /workflows

   Uruchomienie przechodzi w tle, pozostawiając sesję wolną. Polecenie /workflows wyświetla listę uruchomionych i ukończonych przebiegów. Użyj strzałek, aby wybrać etap, Enter, aby go rozwinąć i zobaczyć jego agentów, j/k, aby przewijać szczegóły, p, aby wstrzymać, x, aby zatrzymać przebieg, r, aby ponownie uruchomić agenta, i s, aby zapisać skrypt.

4. Przeczytaj raport

   Po zakończeniu przebiegu raport z linkami pojawi się w sesji. Tezy, które nie przeszły weryfikacji krzyżowej, są automatycznie odrzucane.

W odróżnieniu od zwykłego czatu z jednym wyszukiwaniem w sieci /deep-research samodzielnie wykonuje równoległe zapytania i uzgadnia rozbieżności między źródłami. Korzystam z niego do poznania tematu przed napisaniem przewodnika: to wygodny sposób, by sprawdzić zużycie tokenów przed zwiększeniem skali workflow.

Ultracode: tryb, w którym Claude decyduje, kiedy rozpocząć workflow#

Ultracode łączy dwie rzeczy: maksymalny poziom wysiłku w rozumowaniu oraz zgodę na samodzielne uruchamianie workflow przez Claude’a. Domyślnie nawet /effort xhigh uruchamia zwykłą rozmowę: Claude myśli dłużej, ale nadal zachowuje kroki we własnym kontekście. Ultracode pozwala Claude’owi samodzielnie przekształcić zadanie w workflow, gdy tylko zorientuje się, że jedna sesja nie wystarczy.

/effort ultracode

Po włączeniu tego trybu jedno żądanie może uruchomić dwa lub trzy workflow z rzędu: jeden analizuje bazę kodu, drugi wprowadza zmianę, a trzeci to osobny przebieg, który próbuje ją podważyć. To ten sam schemat „kilka niezależnych prób ⇒ końcowa synteza”, ale bez konieczności ręcznego uruchamiania każdego etapu.

Koszt jest oczywisty: każde żądanie trwa dłużej i kosztuje więcej niż przy /effort high. W tle wykonuje się kilka przebiegów, każdy z własnymi limitami, a sam Anthropic nie zaleca używania ultracode jako trybu domyślnego. Tryb dotyczy tylko bieżącej sesji i resetuje się w następnej.

Gdy wracasz do rutynowej pracy, /effort high wyłącza ultracode i przywraca zwykły czat z subagentami. W modelach, które nie obsługują xhigh, opcja ultracode po prostu nie pojawia się w /effort.

Ograniczenia, tokeny i pułapki pierwszego uruchomienia#

Środowisko wykonawcze narzuca następujące twarde ograniczenia techniczne:

• Maksymalnie 16 agentów działających równolegle. Na maszynach z niewielką liczbą rdzeni będzie ich mniej. To lokalny limit zasobów.
• 1,000 agentów na jedno uruchomienie. Zabezpieczenie przed niekontrolowanymi pętlami: jeśli skrypt zacznie bez końca uruchamiać agentów, środowisko wykonawcze go zatrzyma.
• Podczas przebiegu nie można czekać na dane od użytkownika. Wstrzymać przebieg mogą tylko uprawnienia narzędzi. Jeśli musisz zatwierdzać pracę między etapami, podziel ją na osobne workflow.
• Sam skrypt nie ma bezpośredniego dostępu do plików ani powłoki poleceń. Odczyt, zapis i wykonywanie poleceń należą do uruchamianych przez niego agentów. Skrypt tylko nimi koordynuje.
• Wymagany jest Claude Code v2.1.154 lub nowszy. Funkcja jest dostępna w planach Pro, Max, Team i Enterprise (Pro trzeba włączyć przez /config), a także w Claude API, Amazon Bedrock, Vertex AI i Microsoft Foundry.

Główne ostrzeżenie dotyczy kosztów.

Każdy agent w przebiegu korzysta z modelu sesji, chyba że skrypt kieruje dany etap do innego modelu. Przed dużym przebiegiem sprawdź /model: jeśli przy rutynowych zadaniach zwykle przełączasz się na tańszy model, ultracode i /deep-research mogą zwiększyć rachunek, jeśli pominiesz tę kontrolę. Możesz wyraźnie poprosić Claude’a w prompcie, by „używał tańszego modelu w etapach, które nie wymagają maksymalnych możliwości” — to skuteczny sposób zarządzania kosztami.

Jeśli przebieg zboczy z toru, otwórz /workflows, wybierz uruchomienie i naciśnij x. Agenci, którzy już zakończyli pracę, zachowają wyniki. Możesz wznowić zatrzymane uruchomienie na miejscu za pomocą p albo poprosić Claude’a o ponowne uruchomienie skryptu od tego samego punktu: agenci z zapisanymi wynikami zwrócą je, a pozostali będą dalej pracować. Działa to w ramach jednej sesji: po opuszczeniu Claude Code następna sesja rozpocznie workflow od początku.

Jeśli planujesz długie przebiegi, zacznij zarządzać zużyciem z pomocą przewodnika Jak nie wyczerpać limitów Claude Code oraz Second Brain: odpowiednia struktura projektu sprawi, że workflow nie będzie pobierać całego repozytorium do każdego agenta.

Jak zapisać workflow w projekcie#

Jeśli Claude przygotował workflow do powtarzającego się zadania (na przykład przeglądania każdej gałęzi lub regularnego audytu bezpieczeństwa), możesz zapisać skrypt i nie musisz za każdym razem opisywać zadania słowami.

1. Otwórz /workflows

   Polecenie wyświetla listę ostatnich przebiegów. Użyj strzałek, aby wybrać właściwy.

2. Naciśnij s

   Pojawi się okno zapisu. Tab przełącza lokalizację przechowywania.

3. Wybierz folder

   .claude/workflows/ znajduje się w projekcie i jest widoczny dla wszystkich, którzy sklonowali repozytorium. ~/.claude/workflows/ znajduje się w Twoim katalogu domowym, jest dostępny we wszystkich Twoich projektach i widoczny tylko dla Ciebie.

4. Wywołaj go jako polecenie

   /[script_name] uruchamia workflow z tym samym skryptem co za pierwszym razem. Jeśli w folderze projektu i folderze domowym znajdują się workflow o tej samej nazwie, pierwszeństwo ma wersja z projektu.

Tworzy to ciekawy wzorzec: jedna osoba w zespole raz uruchamia workflow, zapisuje go w .claude/workflows/, a następnie każdy członek zespołu może uruchomić tę samą orkiestrację za pomocą polecenia. Skrypt jest czytelnym kodem JavaScript, więc możesz go sprawdzić, edytować i zatwierdzić nową wersję.

Przy pierwszym uruchomieniu zapisanego workflow w projekcie Claude Code nadal wyświetli okno uprawnień, więc zapisanie skryptu nie oznacza automatycznego zatwierdzenia. Zgody udziela się osobno, wybierając Yes, and don't ask again.

Do jakich zadań warto używać Workflows?#

Anthropic wyraźnie wymienia scenariusze, z myślą o których powstało to środowisko wykonawcze:

• Audyty całej bazy kodu — sprawdzanie każdego endpointu, pliku i funkcji według listy kontrolnej. Można na przykład szukać brakujących kontroli uwierzytelniania, znajdować powieloną logikę lub przeprowadzić audyt bezpieczeństwa według zasad OWASP. Dla każdej gałęzi listy kontrolnej uruchamiany jest osobny agent.
• Duże migracje — zmiana frameworka, odejście od przestarzałego API lub przeniesienie tysięcy plików do innego języka. Workflow śledzi postępy, agenci pracują równolegle nad plikami, a agenci weryfikujący szukają pominiętych elementów.
• Badania z weryfikacją krzyżową — pytanie wymagające źródeł z różnych perspektyw oraz oceny, które tezy wytrzymają weryfikację krzyżową. To podstawowy scenariusz, z myślą o którym powstał wbudowany /deep-research.
• Złożony plan, który chcesz opracować z kilku niezależnych perspektyw — workflow tworzy kilka niezależnych wersji roboczych planu, agenci reprezentujący przeciwne stanowiska je oceniają, a wynik stanowi synteza. Przydaje się wtedy, gdy „koszt błędu jest wysoki, a jedno podejście nie wystarczy”.

W przypadku zadania takiego jak „napraw jeden błąd” lub „dodaj jedną funkcję” Dynamic Workflows przegrywają ze zwykłą sesją: zużycie tokenów nie będzie warte poświęconego czasu. Dokumentacja Anthropic wyraźnie to podkreśla: „zacznij od wąskiego zadania, aby sprawdzić zużycie”. Moja zasada: jeśli jest mniej niż 5 niezależnych podzadań lub mniej niż 50 plików, zwykły czat z kilkoma subagentami będzie tańszy.

Jeśli kierujesz zespołem w planie Enterprise, administrator mógł wyłączyć Workflows za pomocą ustawień zarządzanych lub przełącznika na stronie administracyjnej Claude Code. Zanim uznasz je za „rozwiązanie na wszystko”, sprawdź, czy są w ogóle włączone: /config → pozycja Dynamic workflows.

Dodatkowe materiały na temat pracy z narzędziami znajdziesz w dokumentacji Ailoot.